[ad_1]

ایسنا/خراسان رضوی یکی از پیشکسوتان تئاتر در کاشمر گفت: تئاتر نیازمند مدرن گرایی است، نمی‌توان چشم‌های خود را بر روی تکنولوژی بست و استفاده نکرد که اگر چنین اتفاقی بیفتد عقب خواهیم افتاد و به‌ مرور اثرهای هنری مردود خواهند شد.

محمد ناصری در گفت‌وگو با ایسنا عنوان کرد: هر چند برخی تلاش می‌کنند در آثار خود به زور مخاطب را بخندانند و یا به گریه بیندازند اما این از اشتباهات هنرمندان است، برخی مواقع احساس می‌شود کارگردانان و بازیگران در صحنه کم می‌آورند و به نوعی از وقایع و ادبیات آن اثر فرار می‌کنند و دست به لوده بازی می‌زنند در صورتی که باید بدانیم تماشاگر بسیار آگاه و باشعور بوده و نباید به این جریان چنگ بزنیم که به هر روشی تماشاچی بخندد و یا گریه کند.

وی ادامه داد: گاه آثاری اجرا می‌شوند که نگاهشان صرفاً طنز بود ولی استقبال نشد چون طنز، لودگی نیست بلکه موقعیتی است که باید کارگردان آن را پیدا کرده و یک تصویر در صحنه ایجاد کند و تماشاچی نیز خواه یا ناخواه قصه آن را می‌فهمد.

ناصری بیان کرد: برخی بازیگران بعد از دو تا سه اجرا گمان می‌کنند توانایی کارگردانی را دارند و این یک آسیب جدی و معضل در تئاتر است، گاه این روش موجب نابودی هنر نمایش می‌شود همان‌طور که در برخی شهرها این‌گونه بوده و گاه موجب اختلافاتی شده که برخی از شهرهایی که درگذشته تولیدات بسیار خوبی داشته‌اند، امروز موضوعات نمایشی ندارند.

وی گفت: برای رفع این معضل فکر می‌کنم در انجمن‌های نمایش باید ساختاری تعریف شود، در واقع کسانی باید بتوانند وارد حوزه کارگردانی شوند که ابتدا در حوزه بازیگری و دستیار کارگردانی تجربه اندوخته باشند و یا تحصیل‌کرده این حوزه باشند و به‌ نوعی پله‌پله کارگردان شوند.

این پیشکسوت هنرهای نمایشی در کاشمر تصریح کرد: برخی مشکلات موجود به دلیل نبود متولی و گاه وجود کسانی است که هیچ شناختی از این هنر ندارند، متأسفانه برخی مواقع کسانی در بستر امور فرهنگی هنری قرار می‌گیرند که هیچ شناختی ندارند و نمی‌توانند با هنرمندان ارتباط برقرار کرده و حرف یکدیگر را درک نمی‌کنند.

وی مطرح کرد: هنرمندان خود متولی هنرشان هستند و باید کار آماده کنند و مسئولان را در برابر کار انجام شده قرار دهند و مطالبه گر باشند.

ناصری ادامه داد: هنر تئاتر اقتصاد ندارد که بشود از طریق آن درآمدی داشت، به همین دلیل وقتی این حمایت‌ها اتفاق نمی‌افتد دچار چالش می‌شویم و انگیزه‌ای برای کسانی که آموزش دیده‌اند باقی نمی‌ماند و شاهدیم همان کارهای سطحی رشد می‌کنند.

وی اظهار کرد: اگر فردی به سمت تئاتر آمده بیشتر عشق و علاقه بوده و نگاه اقتصادی جایگاه کمتری دارد، هنر در کاشمر پولی ندارد که بازیگران بخواهند به خاطر آن به روی صحنه بروند.

این کارگران تئاتر گفت: اینکه بعد از چند ماه تمرین نمایش، در مدت زمان مشخصی، اثر نمایشی به اجرا درآید و درآمدی کسب شود این درآمد قابل توجه نیست. معتقدم عشق به نمایش بوده که مجدد این اثر تولید می‌شود.

وی با بیان اینکه در حوزه نمایش و یا متن خوب، بسیار فقیر هستیم، بیان کرد: در واقع مشکل اساسی بسیاری از نمایش‌ها نبود متن خوب است. در خراسان نویسنده خوبی نداریم و بسیار انگشت‌شمار هستند.

ناصری تصریح کرد: اغلب کارگردانان مطرح متن کارشان را خودشان می‌نویسند و اثر خوب به دست شهرستانی‌ها نمی‌رسد و این موجب شده ضربه ببینند. گاه نیز متن‌های نمایشی که بخواهند از سایت‌ها استفاده کنند بهره خود را در بیشتر اجراها در نقاط مختلف کشور برده و یک کارگردان شهرستانی هرچه تلاش کند زیاد بهره نمی‌گیرد.

وی در پایان عنوان کرد: بدون شک سواد برای تئاتر حرف اول را می‌زند و نمی‌توان منکر آن شد اما معضل در جایی است که وقتی یک دانشجوی تئاتر سال‌ها درس می‌خواند و با کوله باری از تجربه به شهرستان می‌آید و می‌خواهد تجربه را منتقل کند هنوز هم باید هزینه کرده و به نوعی از ابتدا باید شروع بکند.

انتهای پیام

[ad_2]

Source link


[ad_1]

حقیقتش این است که آنها هم دلمشغولی‌ها و دغدغه‌های خود را دارند. هر چند از دیدگاه بزرگترها، نوجوانان مشکلی ندارند و تنها مسئولیت مهم زندگی‌شان درس خواندن است ولی پای صحبت‌شان که بنشینید، داستان کاملا متفاوت می‌شود. یکی می‌خواهد خود اصیلش را بیابد و به دنبال تکامل است و دیگری از بزرگترهایی می‌گوید که همه شبیه هم شده‌اند. یکی دیگر هم از خانواده‌هایی می‌گوید که می‌خواهند فرزندشان سلبریتی شود. 

اینها بخش کوچکی از دغدغه‌های سه نوجوانی است که این روزها با بازی در نمایش «باب اسفنجی کرگدن» نوشته و کار سامی صالحی ثابت در تئاتر مستقل روی صحنه هستند.

این نمایش که تلفیقی از نمایشنامه «کرگدن» نوشته اوژن یونسکو و انیمشین «باب اسفنجی» است، از ۲۲ تا ۲۷ تیر ماه ویژه گروه سنی نوجوان و جوان روی صحنه می‌رود.

به انگیزه اجرای این اثر نمایشی با سه تن از بازیگران این نمایش که کاری از گروه تئاتر «شاهکار» است، هم‌کلام شدیم. 

آنچه در ادامه می‌خوانید، گفتگوی ایسنا با این سه بازیگر نوجوان است.

مینو سادات متقی ۱۵ ساله، اولین بازیگری است که با او صحبت می‌کنیم.

 او در ۸ سالگی با تلویزیون کار کرده و از ۹ سالگی با نمایش‌های عروسکی روی صحنه رفته و بعد از آن به گروه تئاتر «شاهکار» به سرپرستی سامی صالحی ثابت پیوسته است.

می‌توانم از حق خود و دیگران دفاع کنم

مینو سادات درباره فوایدی که آموزش تئاتر برایش به همراه داشته، می‌گوید: بسیار منزوی و خجالتی بودم و اصلا دوست نداشتم با کسی ارتباط برقرار کنم. بیشترین خوبی تئاتر برای من این بود که می‌توانم از حق خودم و حتی گاهی از حق دیگران دفاع کنم. می‌توانم نظرم را بگویم و در بحث‌ها شرکت کنم و این برتری من نسبت به دیگر همسن و سالانم است که اطرافیان هم بخوبی آن را درک می‌کنند.

این دختر نوجوان البته تصمیم ندارد تئاتر را برای ادامه تحصیل انتخاب کند. او ترجیح می‌دهد رشته دیگری انتخاب کند و تئاتر را در کنار آن ادامه دهد.

دوست ندارم تئاتر شغلم باشد

خودش در این باره توضیح می‌دهد: دوست ندارم تئاتر شغل و منبع درآمدم باشد. الان هم رشته تجربی می‌خوانم و برای دانشگاه هم تئاتر را انتخاب نمی‌کنم. 

وقتی از او می‌پرسیم پدر و مادرت مخالفتی با تئاتر ندارند، می‌گوید: خوشبختانه مادرم بسیار همراه است. به کلاس‌های نمایش خلاق کانون پرورش فکری می‌رفتم و بعد هم که با گروه تئاتر «شاهکار» آشنا شدم. عضویت در این گروه برای ما درس زندگی است و آقای صالحی ثابت خیلی به همه ما کمک می‌کند.

مینو سادات متقی اضافه می‌کند: افکار عمومی نسبت به تئاتر خیلی مثبت نیست در صورتی که کار تئاتر به خود آن هنرجو و گروهی که با آنها کار می‌کند، وابسته است.

خیلی از دانش‌آموزان تک‌بعدی هستند

گلایه بزرگ او اما از جای خالی تئاتر در مدرسه است. مساله‌ای که این گونه درباره آن سخن می‌گوید: خیلی از دانش‌آموزان ما تک‌بعدی هستند و فقط درس برایشان مهم است. از سال اول دبیرستان هم که به فکر غول کنکور هستند. آنها نه تنها تئاتر بلکه موسیقی و زبان‌های دیگر را هم جدی نمی‌گیرند. البته در مدرسه‌مان گروه تئاتر و سرود داشتیم ولی خیلی جدی نبود.

پزشکی که نتواند با بیمار ارتباط برقرار کند، به چه دردی می‌خورد؟!

این نوجوان اضافه می‌کند: مسلما به تئاتر مانند ریاضی یا زیست‌شناسی اهمیت نمی‌دهند در صورتی که تئاتر خیلی مهم‌تر از اینهاست. اگر یک پزشک نتواند با بیمارانش ارتباط برقرار کند، به چه دردی می‌خورد؟! 

قرار نیست همه ما بازیگران درخشانی شویم

مینو سادات تاکید می‌کند: تئاتر ابزار زندگی است. اصلا قرار نیست همه ما بازیگران درخشانی بشویم ولی تئاتر به ما کمک می‌کند تا در زندگی روزمره‌مان آدم‌های موفق‌تری باشیم. 

نادانی بدتر از کروناست

او که می‌داند اجرای تئاتر در شرایط کرونایی بسیار سخت است، ادامه می‌دهد: یکی از دلایل اصرار ما برای اجرای نمایش در این دوره زمانی این است که خیلی وقت است با چیزی بدتر از کرونا درگیر هستیم؛ نادانی. ماسک نزدن در این شرایط، نشانه نادانی است چون به اطرافیان‌مان آسیب می‌زند. به خاطر همین با اینکه خیلی سخت است در این وضعیت روی صحنه برویم، این کار را قبول کردیم به این امید که گروه ما دست‌کم بر نوجوانان همسن و سال خودمان تاثیری بگذارد و آنان را به درک درست‌تری از این شرایط برساند.

از تجربه‌های بد بیشتر یاد گرفتم

علیرضا خدا بخش دیگر عوض این گروه متولد سال ۱۳۷۸ است که از سال ۱۳۹۲ فعالیت تئاتری خود را آغاز کرده و جزو نوجوانان نسل اول گروه تئاتر «شاهکار» است.

او حالا در رشته تئاتر با گرایش بازیگری در دانشکده هنر و معماری مشغول تحصیل است ولی اطمینان ندارد که انتخاب تئاتر، برایش انتخاب درستی بوده باشد.

علیرضا خدا بخش  که معتقد است تئاتر برایش بستری برای تجربه اندوزی ایجاد کرده است، می‌گوید:«اتفاقا خطاها و تجربه‌های بدم بیشتر بود و همین باعث شد بیشتر یاد بگیرم. از سال ۹۲ که شروع به کار کردم، گاهی شک می‌کردم که آیا واقعا برای این کار ساخته شده‌ام یا نه ولی صبر کردم و کار کردم و نتیجه‌اش را هم دیدم. نمی‌گویم بازیگر فوق‌العاده‌ای شده‌ام ولی با استمرار در کار، موفق شدم.

در برخورد با دیگران، خود را پیدا می‌کنیم

او معتقد است که تئاتر بنیان‌های شخصی هر انسانی را می‌سازد و ادامه می‌دهد: وقتی وارد گروه می‌شویم، فقط خودمان نیستیم بلکه در برخورد با دیگران، وجوهی دیگر از شخصیت خود را پیدا می‌کنیم و این به ما تجربه بیشتری می‌دهد.

این دانشجوی تئاتر تاکید دارد که تئاتر بشدت به زندگی شخصی افراد کمک می‌کند و می‌گوید: تئاتر ما را از جنبه‌های مختلف پخته می‌کند. فعالیت گروهی را به ما یاد می‌دهد و در همه بخش‌های زندگی به کارمان می‌آید.

معضل جدید خانواده‌ها؛ سلبریتی پروری

او درباره برخورد خانواده‌اش با فعالیت‌های تئاتری خود توضیح می‌دهد: وقتی می‌خواهید مسیر سخت و درست را جلو بروید، معمولا با خانواده دچار مشکل می‌شوید. تئاتر نه پولی دارد و نه افتخار آمیز است. الان دنیا عوض شده و همه سلبریتی‌پرور شده‌اند. الان مشکل برخی از خانواده‌ها این است که چرا فرزندشان سلبریتی نشده است! رسانه‌های جمعی ذهن آنان را سلبریتی‌پرور کرده است.

خدابخش اضافه می‌کند: در آموزشگاه‌های هنری هم پدر و مادرها دنبال این هستند که فرزندشان زیر نظر یک سلبریتی دوره ببیند. اصلا به این فکر نمی‌کنند که یک سلبریتی ممکن است استاد خوبی نباشد.

دانشگاه یا بنگاه اقتصادی؟!

از او می‌پرسیم چرا برای تحصیل در تئاتر دچار تردید شده‌ای و پاسخ می‌دهد: شنیده‌ام قبلا استادان متخصص‌تری که مطالعات گسترده‌ای داشته‌اند، در دانشگاه درس می‌داده‌اند ولی این گونه استادان هر روز کمتر می‌شوند و فضای دانشگاه به سمت بنگاه اقتصادی رفته است که البته محدود به ایران هم نیست. یعنی پول کمتری به استادان می‌دهند تا سود بیشتری نصیب خودشان شود. این موضوع استادان را بی‌انگیزه می‌کند.

علیرضا خدابخش که دوست دارد استاد دانشگاه شود، در این باره توضیح می‌دهد: تدریس را دوست دارم. از سال ۹۷ این اشتیاق در من به وجود آمد. سامی صالحی ثابت هم برای ما فراتر از یک مربی تئاتر است. او به ما درس زندگی می‌آموزد.

خطرات نوجوانی و تجربه اندوزی

او از اینکه نوجوانان هیچ پاتوقی برای با هم بودن ندارند، دلگیر است و می‌گوید: در جامعه ما هیچ بستری برای رشد نوجوان‌ها وجود ندارد. نوجوانی سن تجربه اندوزی است و میل به بزرگ شدن در این گروه سنی بشدت زیاد است بنابراین ممکن است نوجوانان به سمت و سویی کشیده شوند که اصلا به نفع‌شان نباشد و اگر بستر مناسبی فراهم نباشد، این اتفاق می‌افتد.

لطفا مرا ببینید!

علیرضا خدا بخش در پایان صحبتش می گوید: اگر این بسترها از زمان کودکی فراهم نشود، در نوجوانی دیگر دیر است. الان دانشجویان ما این ضعف‌ها را می‌بینند. آنها آرزوها و نیازهای برآورده نشده‌ای دارند که اذیت‌شان می‌کند. بنابراین باید گفت لطفا ما را ببینید! شاید چیزهایی برای درک متقابل وجود داشته باشد.

هلیا حسن‌زاده دیگر نوجوان عضو این گروه هم ۱۵ ساله است. او از ۱۱ سالگی کار تئاتر را آغاز کرده و در چند نمایش بازی کرده است. 

اصلا برای چه زندگی می‌کنم

این دختر نوجوان درباره مزایایی که آموزش تئاتر برایش به همراه داشته، می‌گوید: قبلا نمی‌دانستم چه می‌کنم و اصلا برای چه زندگی می‌کنم. در مدرسه یکسری چیزهای کلی به ما یاد می‌دهند ولی وقتی وارد تئاتر شدم، دیدم من که هستم. برای تکامل خودم تئاتر کار می‌کنم و کم‌کم دارم به اصل زندگی پی می‌برم. 

این نوجوان ادامه می‌دهد: کسانی که راهی برای تکامل خود پیدا کرده‌اند، دنبال هدف‌های مادی و دنیوی نیستند. آنها به فکر وجود اصیل خودشان هستند.

او می گوید: من خود تئاتر را دوست دارم و حتی سینما را هم دوست ندارم.

تئاتر یعنی چه؟! باید درس بخوانی!

هلیا درباره حضور کمرنگ تئاتر در مدرسه می‌گوید: متاسفانه تنها چیزی که برای مدرسه مهم است، ریاضی و تجربی است. هنر اصلا به حساب نمی‌آید. 

او سپس خاطره‌ای تعریف می‌کند و ادامه می‌دهد: قرار بود یکی از نمایش‌های ما در آلمان اجرا بشود. از مدیر مدرسه‌مان خواهش کردم امتحان مرا زودتر بگیرند که بتوانم به سفر برسم ولی او گفت: تئاتر یعنی چه؟! باید درس بخوانی! و من شوکه شدم . فکر می‌کردم افتخار می‌کنند که دانش‌آموزشان کار تئاتر می‌کند ولی تا می‌فهمند کار بازیگری می‌کنی، اولین چیزی که می‌گویند این است که جو بازیگری بد است! حتی هم‌سن و سالان خودم هم چنین فکری می‌کنند.

آزار دهنده‌ترین حرف جهان…

این دختر نوجوان گلایه‌های دیگری هم دارد. او می‌گوید: نوجوانان را اصلا آدم حساب نمی‌کنند. بزرگترها  فکر می‌کنند فقط خودشان دغدغه دارند و آزار دهنده‌ترین حرف جهان این است که می‌گویند تو چه مشکلی داری به جز درس خواندن؟! اصلا درک نمی‌کنند ما هم برای خودمان هزار تا ایده و دغدغه و نظریه داریم.

آدم بزرگ‌هایی که شبیه هم شده‌اند

هلیا تاکید می‌کند: اتفاق نوجوانان از تمام آدم بزرگ‌هایی که شبیه هم شده‌اند، بیشتر می‌فهمند. آدم‌هایی که فقط حرف می‌زنند.

او که قبل از تئاتر به مدلینگ علاقه‌مند بوده درباره برخورد خانواده‌اش با تئاتر می‌گوید: خیلی حمایتم کردند. اول فکر می‌کردند برایم تفریح است ولی وقتی جدیت مرا دیدند و متوجه شدند نیاز من است، خیلی همراهی کردند. قبلا عاشق مدلینگ بودم ولی وقتی به تئاتر آمدم، دیدم این همان چیزی است که می‌خواهم. 

نمایش «باب اسفنجی کرگدن» از ۲۲ تا ۲۷ تیر ماه ساعت ۱۹:۳۰ در تئاتر مستقل تهران به صحنه می‌رود.

هادی صالحی ثابت، صبا مرادیان، مانا مکری، نگار حمزه پور، بهار عفت منش، سارینا بنیانی، رادمان منفرد، مهرداد امانی، امیرپاشا عبدی، دیگر بازیگران این نمایش هستند.

انتهای پیام

[ad_2]

Source link


[ad_1]

سجاد افشاریان پخش فیلم تئاتر در فضای مجازی را اتفاقی مهم توصیف کرد و گفت: ارائه فیلم تئاتر به صورت آنلاین و در فضاهای تخصصی و جامع تر مانند تیوال اگر در مرحله ضبط و ثبت نمایش به شکل حرفه‌ای و با کیفیت انجام شود، ایده‌ای جذاب و منجر به اتفاق‌های ویژه‌ای خواهد شد .

این هنرمند تئاتر در گفت‌وگو با ایسنا ادامه داد: در شرایط کنونی که تقریبا اجرای نمایش و تماشای تماشاگران کاری غیر ممکن است پخش اینترنتی آثار تولید شده می‌تواند به پویایی حال عمومی تولیدکنندگان و تماشاگران جانی دوباره ببخشد اما این مهم به همین جا ختم نمی‌شود.

افشاریان که در کمپانی تئاتر جوانان تهیه‌کنندگی تئاتر های بسیاری را به عهده داشته ، با اشاره به نسبت بیشمار مخاطبان آثار هنری در کل کشور با جمعیتی که صرفا در پایتخت نمایش‌ها را دنبال می‌کنند، عنوان کرد: بسیاری عوامل همچون محدود بودن مدت زمان اجرای نمایش‌ها که عموما ۳۰ اجراست و برای گروه‌های دانشجویی این تعداد حتی به بیست اجرا هم می‌رسد باعث می شود تعداد تماشاگران اندکی  نمایش‌های روی صحنه را ببینند. بنابراین پخش فیلم آن می‌تواند در جذب مخاطبان حرف‌های تاثیرگذار باشد. بویژه اینکه پخش فیلم تئاتر محدودیت ندارد و تماشاگر از این بابت آرامش خواهد داشت.

او که تصمیم دارد فیلم نمایش‌هایی مانند «شرقی غمگین»، «شلتر»، «احساس آبی مرگ»، «از خط زرد فاصله بگیرید»، «تایم لپس»، «دامپزشکی»،  و … را در سامانه تیوال پخش کند، افزود: فیلم تمام نمایش‌هایی را که بازی، کارگردانی یا تهیه کرده‌ام پخش می‌کنم چراکه سعی شده از تمام این آثار  فیلمی با کیفیت بالا با صدا و تصویر حرفه‌ای تهیه کنیم و معتقدم این شیوه سنگ بنای خوبی برای سال‌ها و کارهای پیش‌روی ماست.

افشاریان که سال‌ها پیش نمایش «ننه دلاور بیرون پشت در» را اجرا کرده است، یادآور شد: این نمایش را با ۸ دوربین و در دو روز متوالی ضبط کردیم و پس از آن نیز حمید نجفی‌راد به طور حرفه‌ای فیلم را تدوین کرد. کیفیت فیلم این نمایش به گونه‌ای است که در سینما امکان اکران دارد.

این نمایشنامه‌نویس اضافه کرد: اگر در جریان فیلم تئاتر فقط نگاه اقتصادی و باری به هر جهتی داشته باشیم، طبیعتا به اتفاقی دم‌دستی تبدیل می‌شود ولی اگر تمامی زوایا و ابعاد آن را مورد بررسی قرار بدهیم، می‌توانیم رویکردی مفیدی برای مخاطبان و دانشجوها و اساسا جستوجوگرهای هنر های نمایشی و حتی پژوهشگران و زنده شدن دوباره منتقدان تئاتر به همراه داشته باشیم .

افشاریان متذکر شد: در سامانه تیوال این ایده هم مطرح شده که نمایش‌های خوب را با کیفیت بالا و بدون دریافت وجهی از گروه اجرایی ضبط کنند. این اتفاقی بُرد بُرد است زیرا آن گروه می‌تواند فیلم نمایشش را در اختیار داشته باشد و هم تیوال می‌تواند به صورت گزیده و جامع تر آثار را پخش کند.

او در پاسخ به این پرسش که فیلم‌های بی‌کیفیت تئاترها موجب فراری شدن مخاطب از تئاتر نمی‌شود؟ توضیح داد: اگر مخاطب را بدرستی با این جریان رو به رو نکنیم، او از تئاتر فراری نمی‌شود بلکه از فیلم تئاتر دلزده خواهد شد. این نکته را نباید فراموش کنیم که اقشار بسیاری به هزار و یک دلیل، نمی‌توانند تمام نمایش‌های روی صحنه را ببینند و حتی خانواده تئاتر گاهی به دلیل همزمان شدن اجراهایشان، فرصت دیدن آثار یکدیگر را از دست می‌دهند ولی به این شیوه این نارسایی تا حدودی برطرف می‌شود.

این کارگردان تئاتر دیگر فایده فیلم تئاتر را ارزش آرشیوی آن دانست و توضیح داد: این جریان فرصت خوبی است برای دانشجویان و هنرجویان نسل جدید تا آثار نسل قبلی را ببینند و متوجه شوند پیش از آنها چه اتفاقاتی در تئاتر رخ داده است و بدانند برای رفتن به روزهای پیش رو  پا بر شانه چه کسانی می‌گذارند.

افشاریان افزود: علاوه بر اینها خود من همواره مشتاقانه تئاتر روز دنیا را دنبال می‌کنم و گاه از کیفیت ضبط حرفه‌ای‌شان شگفت‌زده می‌شوم. با این شیوه ما هم می‌توانیم آثار خود را در دیگر کشورها پخش کنیم و حتی علاقه‌مندان تئاتر در دیگر شهرهای ایران نیز از دیدن آثار نمایشی بی‌بهره نمی‌مانند.

سجاد افشاریان که فعالیت حرفه‌ای خود را از شیراز آغاز کرده است، یادآور شد: بسیاری از هنرمندان تئاتر از دیگر شهرها به تهران آمده‌اند. زمانی خود من مدام پول جمع می‌کردم که بتوانم دو روزه به تهران بیایم و در بهترین حالت می‌توانستم ۴ نمایش ببینم ولی پخش تئاتر در فضای مجازی این مزیت را دارد که علاقه‌مندان در سراسر ایران می‌توانند آثار نمایشی را دنبال کنند. در این بین می‌توان نمایش‌های خوبی را که در دیگر شهرها اجرا می‌شود ضبط و پخش کرد تا ارتباط بین هنرمندان تئاتر در سراسر کشور به جریانی پویا تبدیل شود .

او با اشاره به چشم‌انداز مبهم تئاتر در بحران کرونا توضیح داد: با توجه به اینکه تا از بین نرفتن کرونا، هیچ برنامه مشخصی برای تئاتر وجود ندارد و اجرای تئاتر با هر آیین نامه‌ای خطرات جدی برای تماشاگران، گروه‌های اجرایی و دیگر عوامل دخیل در جرای یک نمایش به همراه دارد، فیلم تئاتر می‌تواند خیلی موثر باشد. بعد از این بحران نیز کسانی که تئاترهای جذاب تولید می‌کنند می‌توانند از این فرصت بهره‌مند شوند. بویژه همچنان معتقدم برای دیده شدن آثار تجربی و خلاقانه دانشجویی هم با توجه به اجرای محدود این آثار می‌تواند فرصت خوبی به شمار آید .

افشاریان در پایان گفت: معتقدم با توجه به سخت گیری‌های بسیار شورای نظارت و ارزشیابی مرکز هنرهای نمایشی در اجرای آثار ، دیگر پخش فیلم تئاتر های مجوز گرفته و اجرا شده نباید نیازمند مجوز از سازمانی دیگر باشند تا هویت و اعتبار اداره کل مرکز هنر های نمایشی به عنوان یک سازمان زیر مجموعه وزارتخانه به قدرت خود پابرجا و استوار بماند.

انتهای پیام

[ad_2]

Source link


[ad_1]

مدیر تالار هنر از تعمیرات این تالار در تعطیلات کرونایی و بررسی‌هایی برای حضور تئاتر کودک در فضای مجازی خبر داد.  

حسین موذن به ایسنا گفت: با توجه به تعطیلی تمام سالن‌های نمایشی در پی شیوع ویروس کرونا، تصمیم گرفتیم از این تعطیلات اجباری استفاده کنیم و به همین دلیل این روزها مشغول تعمیرات تالار هنر هستیم که امیدواریم تا بیست روز دیگر به پایان برسد.

او ادامه داد: مشغول نقاشی تالار و تعمیر سرویس‌های بهداشتی هستیم و حدود ده روز است که این اقدامات را آغاز کرده‌ایم.

موذن در ادامه از پیگیری خود برای حضور فعالیت‌های تالار هنر در فضای مجازی و اجرای آنلاین نمایش‌های کودک خبر داد و افزود: در حال حاضر مانند هر مجموعه دیگری منتظر تصمیم ستاد ملی مبارزه با کرونا هستیم اما همزمان بررسی‌هایی برای حضورمان در فضای مجازی هم انجام می‌دهیم و امیدوارم در این زمینه زودتر به نتیجه برسیم.  

او که پیش‌تر مدیر مرکز تئاتر و تئاتر عروسکی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بوده، توضیح داد: این تجربه موفق را در کانون داشتیم که فیلم تئاترهای کودک را در قالب لوح فشرده (CD) و همینطور در فضای مجازی منتشر کنیم. البته بیشتر کارگردان‌ها خواهان اجرای صحنه‌ای نمایش‌های خود هستند ولی به هر ترتیب این موضوع هم در حال بررسی است.

موذن با اشاره به تفاوت ماهوی سینما و تئاتر خاطرنشان کرد: توزیع فیلم‌های سینمایی کودک نتیجه خوبی داشته ولی ماهیت سینما با تئاتر متفاوت است. بارها دیده‌ام که هنگام ضبط نمایش‌ها، بازیگران تئاتر از قطع کردن فیلمبرداری (کات) رضایت ندارند و می‌گویند حس‌شان از بین می‌رود. آنان اغلب خواستار ضبط تئاتر با یک دوربین و در نمایی باز (لانگ‌شات) هستند در صورتی که از این شیوه ضبط، نتیجه خوبی به دست نمی‌آید.

این مدیر هنری در عین حال خاطرنشان کرد: طبیعتا تئاتر ضبط شده، جذابیت اجرای صحنه‌ای را ندارد ولی ضبط حرفه‌ای با سه دوربین و صدابرداری خوب، می‌تواند تا حدودی جای خالی تئاتر را در شرایط فعلی پر کند ضمن اینکه فرصتی است برای علاقه‌مندان در دیگر استان‌ها که از نعمت تئاتر بی‌بهره نمانند.

او تاکید کرد: به هر حال ما خواهان فعالیت در فضای مجازی و آنلاین هستیم و باید دید وزارت ارشاد برای صدور مجوز این گونه فعالیت‌ها چه تصمیمی می‌گیرد.

موذن اضافه کرد: امیدواریم مساله کرونا در جهان بزودی حل شود ولی احتمالاتی وجود دارد که این شرایط ادامه پیدا کند. حتی در صورتی که در تابستان برطرف شود، نگرانی بابت بازگشت این ویروس در فصل پاییز همراه ماست.

او با اشاره به پیامدهای منفی تعطیلی تئاتر به دلیل کرونا توضیح داد: در این وضعیت تعطیلی کلی تئاتر به معنی متضرر شدن کل سیستم تئاتر کشور است و هر گونه تعطیلی به دلیل کرونا، ضربه‌ای سهمگین‌تر بر پیکره تئاتر وارد می‌کند و آشتی دادن مخاطب با تئاتر کار بسیار دشواری خواهد بود.

مدیر تالار هنر با اعتقاد بر اینکه در این وضعیت، انفعال، دم دستی‌ترین گزینه است، ادامه داد: فعلا هیچ راهی جز فضای مجازی و لوح فشرده نداریم همچنانکه در کانون پرورش فکری هم سیستم نمایش خانگی استفاده می‌شد. هر زمان هم که شرایط عادی شد، این تجربه‌ها می‌تواند مفید باشد.

حسین موذن در پایان درباره برخی از نگرانی‌ها که شاید تئاتر آنلاین یا تئاتر در فضای مجازی تاثیر بدی بر جذب مخاطب تئاتر صحنه‌ای داشته باشد، تصریح کرد: تماشاگر تئاتر، تئاتر صحنه‌ای را انتخاب می‌کند چراکه لذت تماشای تئاتر روی صحنه قابل قیاس با تماشای تئاتر ضبط شده یا تئاتر آنلاین نیست اما لوح فشرده یا تئاتر آنلاین فرصتی است برای کسانی که به هر دلیل امکان تماشای تئاتر صحنه‌ای را ندارند یا در خارج از تهران زندگی می‌کنند.

انتهای پیام

  

[ad_2]

Source link


[ad_1]

افسانه ماهیان با تشریح مشکلات معیشتی فراوان هنرمندان تئاتر در شرایط کرونا، تاکید کرد: مسئولان نباید سلبریتی‌ها را به عنوان معیار درآمد هنرمندان در نظر بگیرند چراکه آنان به هیچ وجه نماینده قشر هنرمند نیستند و در یک جامعه آماری، درصد اندکی از جامعه هنری را تشکیل می‌دهند.

این هنرمند در گفت‌وگو با ایسنا از تعریف نشدن هنرمند بودن به عنوان شغل در وزارت کار انتقاد کرد و دوران کرونا را بهترین زمان برای پیگیری مسایل ریشه‌ای و شغلی هنرمند دانست و تاکید کرد که دولت و مجلس باید در وضعیت به این مسایل مهم بپردازند؛ چراکه مسایل روزمره‌ای مانند از سرگیری اجرای نمایش‌ها یا تنظیم دوباره جدول اجرای سالن‌های تئاتر در این شرایط، اولویتی ندارد. 

او در آغاز گفت: نمی‌خواهم جامعه تئاتری را کوچک کنم ولی وضعیت بسیاری از اعضای این صنف شبیه وضعیت دست‌فروشی است که می‌گوید اگر از خانه بیرون نیایم، نمی‌توانم برای بچه‌ام پنیر بخرم.

این کارگردان تئاتر با طرح این پرسش که چرا فکر می‌کنیم هنرمندان تافته جدا بافته‌اند، افزود: این چه تصوری است که فکر می‌کنیم هنرمندان کسانی هستند که حساب بانکی‌شان پر است و آنها در خانه نشسته‌اند و کتاب می‌خوانند و فیلم می‌بینند. آنها هم اجاره‌خانه، نیازهای روزمره و هزینه‌های جاری دارند. دستمزد یک هنرمند تئاتر اصلا قابل مقایسه با ستاره‌ها و سلبریتی‌ها نیست.

ماهیان افزود: درست است خوشبختانه سوپر مارکت‌های ما پر از جنس است و قحطی نیامده ولی مگر می‌شود قیمت‌ها را نادیده گرفت. به‌ویژه که در ماجرای قطع یارانه، یارانه تعدادی از هنرمندان تئاتر به خودی خود قطع شد. اینها مسایلی است که قشر هنرمند با آن دست به گریبان است.

ماهیان که پیش از کرونا نمایش «بچه» را در تئاتر شهر اجرا می‌کرد، ادامه داد: این روزها تامین نیازهای اولیه مردم در اولویت است و طبیعتا تئاتر، سینما و کنسرت جزو ضروریات نیست. شخصا در این ۴۰ روز خانه‌نشینی، اصلا به زمان شروع دوباره نمایشم فکر نکرده‌ام چون اجراها باید زمانی از سر گرفته شود که زندگی عادی مردم به جریان بیفتد.

او تاکید کرد: این روزها که همه در تعلیق به سر می‌بریم. ما به عنوان گروه‌های اجرایی پذیرفته‌ایم تئاتر تا چند ماه تعطیل است. مسلما انتظار نداریم زمان قطعی را برای از سرگیری فعالیت‌ها مشخص کنند زیرا درخواستی غیرمنطقی است و در اولویت هم نیست. با فاصله‌گذاری اجتماعی که نمی‌توان تئاتر روی صحنه برد. مثل غذایی نیم‌پز می‌ماند که بعضی از مواد تشکیل دهنده‌اش کم است و طعم و بو ندارد.

این بازیگر تئاتر گفت: فعلا نه مردم اعتماد دارند به تئاتر بیایند و نه هنرمندان می‌توانند خود را راضی کنند روی صحنه بروند. مسلما در این وضعیت، برنامه سالن‌ها به هم می‌ریزد و همه پذیرفته‌ایم که برنامه یک سال‌مان را از دست داده‌ایم. برنامه‌ریزی سالن‌ها و تئاترها پیشکش ولی ما این روزها بر سر مسایل مهم‌تری سرو کله می‌زنیم چراکه مساله مرگ و زندگی مطرح است و دولت را مسئول می‌دانیم که برای حل مشکلات بنیادین فکری کند.

ماهیان در توضیح مسایل اصلی تئاتری‌ها در روزگار کرونایی افزود: مساله اصلی، مشخص شدن وضعیت شغلی ما به لحاظ قانونی در وزارت کار است. در حال حاضر هنرمند بودن، شغل محسوب نمی‌شود و هنرمندان از تمام مزایای شغلی نظیر بیمه بیکاری و … بی‌بهره‌اند. گیرم که کرونا را به سلامت گذراندیم، فردا روزی ممکن است زلزله بیاید و سالن‌ها خراب شود. آن زمان چه کسی پاسخگوی هنرمندان تئاتر است؟!

کارگردان «کوی کوی کبوتران حرم» با اشاره به حمات دولت از مشاغل متضرر در دوران کرونا ادامه داد: دولت اعلام کرده به مشاغلی که زیان دیده‌اند، کمک می‌کند ولی هنرمند بودن شغل محسوب نمی‌شود و در وزارت کار ثبت نشده است.

او متذکر شد: در خانه ماندن خیلی خوب و درست است و جهان برای کنترل کرونا چنین کاری می‌کند ولی هنرمندان در کشورهای دیگر از بیمه بیکاری بهره‌مند هستند و حداقل درآمدی برای تامین نیازهای روزمره خود دارند اما بیمه بیکاری در ایران شامل هنرمندان نمی‌شود.

ماهیان تاکید کرد: دولت باید از بودجه ملی، بخشی را به عنوان حقوق بیمه بیکاری جامعه هنری در نظر بگیرد ولی متاسفانه هیچ کس به این فکر نمی‌کند که هنرمند چگونه زندگی کند. بخشی از هنرمندان تئاتر از راه تدریس گذران زندگی می‌کنند ولی اینها تا کی می‌توانند در شرایط کرونا، تدریس آنلاین داشته باشند.

او  با اشاره به پیگیری‌ تئاتری‌ها برای ثبت هنرمند بودن به عنوان یک شغل در وزارت کار یادآور شد: اینها مسایل زیرساختی ماست که مدام مطرح کرده‌ایم و هیچ اتفاقی هم نیفتاده است چون همیشه سر مسولان شلوغ بوده و  ارشاد و دولت و مجلس مدام از این موضوع فرار کرده‌اند ولی دوران کرونا بهترین زمان برای طرح و اجرایی کردن این موضوعات است.

ماهیان تاکید کرد: تا وزارت کار ما را به رسمیت نشناسد، وضعیت همین است. در حال حاضر کارکنان سالن‌ها و بخش اداری، کارمند محسوب می‌شوند و حقوق ماهانه دارند  ولی کسی که دچار مشکل می‌شود، هنرمند است.

او با تاکید بر ضرورت طرح این مباحث در خانه تئاتر و وزارت ارشاد افزود: خانه تئاتر باید به جد پیگیر باشد. وزارت ارشاد هم باید اقدام کند. وزیر ارشاد در این چهل روز خانه نشینی ندیدم پیام جدی درباره وضعیت هنر و هنرمندان بدهد.

او با تاکید بر داشتن برنامه‌ای مدون برای تئاتر اضافه کرد: ممکن است طرح فاصله‌گذاری اجتماعی تا چهار ماه دیگر ادامه داشته باشد ولی بعد از آن مهم است. معاون هنری باید برنامه مدون و طولانی مدتی برای بعد از کرونا داشته باشد. بخصوص که ضرر مالی گروه‌های هنری مطرح است.

ماهیان با اشاره به اجرای بعضی از برنامه‌ها که به عنوان حمایت از هنرمندان تئاتر مطرح شده است، تشریح کرد: اجرای آنلاین تئاتر که دردی را دوا نمی‌کند. چنین چیزی اصلا معنی تئاتر ندارد و چیزی جز سرگرمی نیست چراکه ذات تئاتر با تماشاگر معنا پیدا می‌کند. تئاتر مثل موسیقی نیست که شکل ضبط شده‌اش هم کاربرد داشته باشد.

کارگردان «هم هوایی» افزود: خانه تئاتر اقداماتی انجام داده مانند بخشیدن حق بیمه صندوق اعتباری هنر در سه ماه اول امسال ولی ظاهرا هنوز بیمه تامین اجتماعی آن را اجرایی نکرده است. شنیده‌ام تعدادی از اعضای خانه تئاتر به مراکز تامین اجتماعی مراجعه کرده‌اند ولی به آنان گفته شده هنوز این طرح اجرایی نشده است. ضمن اینکه شخصا معتقدم باید حق بیمه را تا پایان سال ببخشند.

افسانه ماهیان در پایان ابراز تاسف کرد: گیرم در قرنطینه به ایده کارهای بعدی‌مان فکر کنیم ولی پس ذهن ما همیشه چیزی به نام استرس وجود دارد. کسی که چنین دغدغه‌ای دارد، چگونه در خانه بنشیند. ما الان به خودمان بدهکاریم نه به دیگری و با این دغدغه مگر می‌توان به کار بعدی فکر کرد.

انتهای پیام

[ad_2]

Source link