بیل کلینتون میخواست از صربها بعد از کشتار سربرنیتسا "دلجویی کند"

[ad_1]

یک سری اسنادی که جدیدا از حالت طبقه بندی شده خارج شده‌اند نشان می‌دهند که بیل کلینتون در سال ۱۹۹۵ در زمان دور اول ریاست جمهوری خود و در جریان جنگهای بوسنی با چشمداشت به افزایش شانس پیروزی خود در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری از دولت تحت رهبری مسلمانان در آن زمان در بوسنی خواسته بود به صربها با واگذاری اراضی امتیاز بدهند.

به گزارش ایسنا، به نقل از گاردین، زمانی که ۲۵ سال پیش سربرنیتسا به دست جدایی طلبان صرب افتاد، دولت تحت رهبری مسلمانان در بوسنی درگیر کشتار گسترده‌ای بود که در آن منطقه کوچک در حال وقوع بود. بنابراین مقامهای بوسنیایی زمانی که واشنگتن در پاسخ به آن وضعیت به دنبال قانع کردن آنها برای دادن امتیازاتی جدید از جمله موافقت با تجزیه این کشور بر اساس خطوط قومیتی بود، تعجب کردند.

اسناد مربوط به آن دوران که از حالت محرمانه خارج شده‌اند به همراه مصاحبه‌هایی با برخی از بازیگران آن مناقشه نمایانگر عزم بیل کلینتون و تیم سیاست خارجی او برای یافتن یک راه حل برای جنگ سه ساله بوسنی به هر قیمتی پیش از رسیدن موعد آغاز کمپین انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۹۶ است، حتی اگر که به قیمت پاداش دادن به رهبران صرب بوسنی به خاطر اجرای سیاست پاکسازی قومی از طریق قبول کردن مطالبه آنها یعنی جدایی تمام شود.

در آن زمان بعد از تصرف منطقه سربرنیتسا توسط جدایی طلبان صرب در حالی که این منطقه یک منطقه امن سازمان ملل محسوب می‌شد، بیش از ۸۰۰۰ مردم و پسر مسلمان توسط نیروهای صرب قتل عام شدند.

با این حال کلینتون در گفتگوهای تلفنی با دیگر رهبران خارجی به هنگام اجرای قتل عام مذکور مکررا ناخرسندی خود را از اینکه ارتش بوسنی نتوانسته از سربرنیتسا دفاع کند، ابراز داشته است.

و در همان هفته‌ای که سربرنیتسا تسلیم شد، آنتونی لیک، مشاور امنیت ملی کلینتون مشغول به سرانجام رساندن راهبرد “پایان بازی” با هدف خارج ساختن آمریکا از مصیبت بوسنی بود.

این استراتژی که در واقع هفته‌ها قبل از حمله به سربرنیتسا اجرایش آغاز شد هدفش تلاش برای اعمال فشار با هدف انعقاد یک توافق صلح بر مبنای تفکیک برابر اراضی بود.

در برنامه این بود که در صورت شکست خوردن این هدف نیروهای صلحبان سازمان ملل خارج شوند، تحریم تسلیحاتی اعمال شده بر بوسنی برداشته شود و حمایتهای اولیه‌ای از فدراسیون مسلمان-کروات آن با حملات هوایی تا زمانی که نیروهای آن به اندازه کافی برای جنگ با صربها قدرت پیدا کنند، به عمل بیاید.

اما هزینه چنین پشتیبانی از جانب آمریکا بالا بود. بوسنیایی‌ها به طور بالقوه مجبور می‌شدند با دادن امتیازات بیشتر از جمله چشم پوشی از تمامیت ارضی که به دنبال دفاع از آن بودند کنار بیایند. بر طبق اولین ضمیمه راهبرد پایان بازی با عنوان “برنامه بازی برای یک تحول دیپلماتیک در ۱۹۹۵” (بخشی از اسناد خارج شده از حالت محرمانه توسط کتابخانه ریاست جمهوری کلینتون) اولین گام داشتن “یک گفتگوی صمیمانه با بوسنیایی‌ها” با هدف متقاعد کردن آنها بود؛ متقاعد کردن به اینکه در پی وقایع سربرنیتسا “لازم است که واقعبینانه تر درخصوص شکل یک توافق فکر کنند”.

این فدراسیون مجبور به قبول کمتر از نصف کشور شده و آمریکا “تحت فشار قرار دادن بوسنیایی‌ها به موافقت با اینکه صربها بتوانند بعد از ۲-۳ سال رفراندومی بر سر جدایی برگزار کنند” را در نظر داشت.

در این سند پیشنهادی عنوان شد: “اگر بوسنیایی‌ها نتوانند جمعیت صربها را متقاعد کنند که بهترین آینده برای آنها در یکپارچگی است بلوکه کردن تجزیه صلح آمیز اتحادیه بر مبنای الگوی چکسلاواکی فایده‌ای ندارد.

این پیشنهاد زنگ خطر را برای برخی اعضای دولت به صدا در آورد. دیوید شیفر، یک مشاور مادلین آلبرایت، سفیر وقت آمریکا در سازمان ملل که در نشستهای کاخ سفید درباره بوسنی شرکت داشت به یک همکارش نوشت: این یک استدلال غلط است. صربها اراضی چشمگیری را از طریق پاکسازی قومی تصرف کرده‌اند و آن وقت ما بیاییم برای تایید یک چنین تجاوزگری رفراندوم دموکراتیک برگزار کنیم؟ این به روشنی اقدامی برای دلجویی است.

 شیفر که در کتاب خاطراتش روایاتی را درباره آن دوران نوشته عنوان کرده که لیک و تیمش ممکن بوده که صرفا می‌خواستند برای به راه انداختن یک مناظره، تحریک کنند.

انتهای پیام

[ad_2]

Source link



Leave a Comment:

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *